Συνήθως για τηγάνισμα επιλέγουμε σπορέλαια λόγω χαμηλότερης τιμής ή γιατί αρκετές φορές δεν έχουν την έντονη γεύση του ελαιόλαδου. Επιστημονικά τα σπορέλαια, όπως για παράδειγμα το ηλιέλαιο και το αραβοσιτέλαιο, έχουν υψηλότερο σημείο καπνού σε σχέση με το παρθένο ελαιόλαδο και συνεπώς αντέχουν σε παρατεταμένη διάρκεια τηγανίσματος. Όλες οι λιπαρές ουσίες, κατά τη διάρκεια του τηγανίσματος, υπόκεινται σε αλλοιώσεις θερμοξειδωτικής φύσεως, που είναι κατά περίπτωση ήπιες ή σοβαρές, ανάλογα με την κατηγορία στην οποία ανήκει η κάθε λιπαρή ουσία.
Το τηγάνισμα όμως με ελαιόλαδο δίνει πιο τραγανά τηγανιτά έναντι των άλλων λιπαρών ουσιών καθώς δίνει κρούστα λεπτότερη και περισσότερο τραγανή, με συνέπεια να διατηρείται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτό οφείλεται στην αναλογία μονοακόρεστων σε σχέση με τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα που περιέχονται στα μόριά του. Δηλαδή όσο περισσότερα μονοακόρεστα έχει ένα λάδι και όσο λιγότερα πολυακόρεστα, τόσο πιο τραγανό αποτέλεσμα δίνει στο τηγάνισμα.
Συμπέρασμα
Τρόφιμα που τηγανίζονται με ελαιόλαδο, αποκτούν την υψηλή τους γευστικότητα με κατανάλωση μικρής ποσότητας ελαίου, σε σύγκριση με τα σπορέλαια. Τέλος, στο τηγάνισμα με ελαιόλαδο απαιτείται λιγότερο έλαιο αναλογικά από ότι στα σπορέλαια, διότι δεν διαποτίζει το τρόφιμο στο σύνολό του. Επιπλέον, όση ποσότητα ελαιόλαδου μείνει, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί γιατί δεν οξειδώνεται και δεν αλλοιώνεται εύκολα. Οπότε η σχέση ποιότητας τηγανιτών τροφίμων προς την τιμή του ελαιόλαδου, αποδεικνύεται τελικά περισσότερο οικονομική.
Πηγή: https://www.argiro.gr/